Kobieta w sztuce
W obrazie Afrodytę zobrazowano jako uosobienie miłości, symbolizujący młodość jak również płodność czy pożądanie. Według greckich mitów, Afrodyta będą pierwowzorem Wenus narodziła się z piany morskiej niedaleko Cypru wzbogacając świat w ogromną ilość zarówno świętości jak i niewinności. Jej nagie ciało symbolizuje subtelne piękno ciała kobiety, które ukazuje się na muszli. Można odnieść wrażenie że w niej dojrzewała, czekając na odpowiedni moment by pokazać się światu, opuszczając swoje schronienie. Botticelli był artystą który zachwycał się kobiecym pięknem, uważany był za mistrza w obrazowaniu kobiecego piękna, jego zdaniem każda kobieta miała coś z bogini miłości. Zauważył, ze warto uwieczniać każdy etap rozwoju piękna kobity, ponieważ jest to coć niezwykłego i niepowtarzalnego. Sensem tego obrazu jest oddanie chwały kobiecie jako pierwiastkowi boskości, czczenie i szanowanie. Obraz kobiety przypominającej Afrodytę pojawiał się wyjątkowo często nie tylko w sztuce starożytnej a również barokowej. Można nawet powiedzieć że w okresie baroku pojawiał się znacznie częściej. Wyraźna inspiracja mitologią oraz zachwyt nad kobiecym ciałem sprawiły że powstawało niezwykle dużo obrazów ilustrujących postać Afrodyty, a każdy z nich opierał się na ogólnie przyjętej zasadzie bogini miłości jako młodej i pięknej dziewczyny o łagodnym spojrzeniu oraz kształtnym ciele.